सम्झिन्छु
यो दूरी नभए त्यो मिलनको मूल्य के?
यो आँसु नझरे त्यो आगनको माटोको सुगन्ध के ?
शुन्य छ आकाश
मौन छ यो बिरानो सहर
दशौ हिउँद फाटीसकेछ
आँखामा सपनाको भारी हालेर हिडेको ।
म एउटा यात्री
घर पुग्दा एउटा अतिथि
फर्कँदा एउटा अपरिचित
जसको ठेगाना नै सङ्घर्ष भएको छ ।
अस्ति मात्रै थियो
आमाको हातको त्यो न्यानो स्पर्श
बुबाको भरोसा
प्रीयसिको अव्यक्त उत्साह
सन्तानको त्यो निश्चल हर्ष ।
यो मेशिनरी दुनियाँमा फेरि पुर्जा बन्दैछु
आफ्नै आयु पगालेर
परिवारको उज्यालो सन्ध्या बनाउन ।
लाग्छ,
भावनाहरू सबै त्यहीँ बार्दलीमा सुकाएर
यहाँ केवल एउटा रित्तो छायाँ आकार लिएर आएँ
तर सम्झिन्छु
यो दूरी नभए त्यो मिलनको मूल्य के?
यो आँसु नझरे त्यो आगनको माटोको सुगन्ध के ?
यो बिछोड एउटा मौन कविता हो
मेरो पसिनाले लेखिएको
यो परदेश एउटा निर्मम मन्दिर हो
जहाँ हरेक क्षण दुखको पुजा हुन्छ ।
नहार्नु भन्छ मलाइ
काँधमा अडिएको उनिहरुको मुस्कानले
पाइला नरोक्नु भन्छ
मेरो पछि उभिएको सिङ्गो घरले
फर्कनु छ बिस्तारै लयमा
रहर होइन 'धर्म' ले
सम्हालिनु छ विक्षिप्त मन
दायित्वले निर्देश गर्ने नित्य कर्मले ।
फेरि उठ्नुछ मनको अँध्यारोबाट
पर्खाइमा छन उनीहरू
भोलिको सुन्दर नयाँ बिहानीको
खुशिको आगमनको
नेपथ्यबाट
क्रमश उदाइरह्न्छ........
आशाको क्षितिज ।
# नेपाली साहित्य # कविता
